województwo: zachodniopomorskie
miejscowość: Czarnogłowy
powierzchnia: 150 ha
długość / szerokość: 1100 m / 300 m
głębokość maksymalna: 25 m
przejrzystość wody: 5-7 m

Duża wieś położona na rozległym - otoczonym polami - terenie, z szeroką panoramą. Budowa geologiczna podłoża tego terenu umożliwiała tu eksploatację skał węglanowych na skalę przemysłową. Osady jury górnej występują tutaj w postaci jednostki tektonicznej, zwanej antykliną Czarnogłów. Jest to północno-zachodni fragment antyklinorium pomorskiego. Skały węglanowe znajdują się zaledwie kilka metrów pod powierzchnią terenu, a lokalnie obserwowane są ich wychodnie. Eksploatacja tego surowca trwała do 1960 roku. Wyłączenie pomp odwadniających wyrobisko spowodowało całkowite jego zalanie i powstało jezioro Czarnogłowy (35,7 ha). Śladami po dawnym wyrobisku są strome i urwiste brzegi. Dno jeziora od brzegu opada pionowo, a w szmaragdowej wodzie widoczne są zatopione gałęzie drzew. Głębokość jeziora wynosi ok. 26-28 metrów. Przy północno-zachodnim brzegu znajdują się: parking, miejsce na ognisko, pole biwakowe, wiata. Z parkingu idziemy wąską ścieżką wzdłuż północnego brzegu jeziora. Po przejściu rowu melioracyjnego wchodzimy na wysoką skalną ostrogę nad sam brzeg jeziora. Niestety, nie ma tutaj żadnych zabezpieczeń w postaci barierki, a jest niezwykle stromo i wąsko - należy więc zachować szczególną ostrożność! Skalna ostroga jest jednym z najlepszych miejsc do zbierania okazów fauny jurajskiej. ( Liczne skamieniałości ramienionogów z rodzajów Zeilleria, Terebratula, Rynchonella oraz ślimaków Nerinea, a także mięczaki Pecten oraz jeżowce. Największe atrakcje nurkowe jeziora to zatopiony las i krzemowa ściana pod wodą na głębokości 3-18 metrów.

max. głębokość 43,8m,
wysokości prawie 30 m p.p.m.(kryptodepresja)
powierzchnia 3.527 ha
max. długość -15.7 km
max. szerokość - 3,2 km

Jezioro Miedwie (niem. Madüsee) – jezioro położone w zachodniej części Pojezierza Zachodniopomorskiego na Równinie Pyrzycko-Stargardzkiej.
Powierzchnia 35 km² (piąte miejsce w Polsce, drugie, po jeziorze Dąbie, w województwie zachodniopomorskim). Jezioro leży na wysokości 14 m n.p.m., a jego głębokość wynosi 43,8 m, co daje największą w Polsce kryptodepresję (prawie 30 m p.p.m.). Linia brzegowa ma długość ok. 39 km (maks. szerokość 3,2 km), brzegi są bezleśne, w południowej części bagniste. Przez Miedwie przepływa rzeka Płonia, uchodzą do niego rzeki Gowienica i Ostrowica, w okolicach Żelewa znajduje się ujęcie wody pitnej dla mieszkańców Szczecina.Do największych atrakcji nurkowych jeziora należą poniemiecka torpedownia, wrak kutra torpedowego i popularne kosze na ujęciu wody.

maksymalna głębokość 48m,
128,2 m. n.p.m,
powierzchnia: 729 ha;
długość max: 7,4 km,
szerokość: 2,4 km

Jezioro Siecino. Ma powierzchnię 729 ha i głębokość maksymalną 48 m. Jest to jezioro rynnowe z dwiema dużymi wyspami: Ostrów (pow. 30 ha) z wzniesieniem 155,9 m. n.p.m., połączona z brzegiem groblą, na której funkcjonuje ośrodek wypoczynkowy i Centrum Nurkowe SHARK oraz wyspa Kępa (pow. 18 ha). Woda jest bardzo przejrzysta, a dno czyste, więc często wykorzystywane jest do szkolenia nurków. Przy południowym brzegu zbiornika znajduje się kilka ośrodków wypoczynkowych oraz miejscowość letniskowa Cieszyno. W wodach jeziora żyje wiele gatunków ryb. Z Siecina wypływa rzeka Rakoń

Jezioro Drawsko

Dane morfometryczne jeziora
Pow. lustra wody 1781, 5 ha,
Głębokość maks. 83 m
Długość maks. 1110 m
Szerokość maks. 900 m
Linia brzegowa 7600 m

Największe (1872 ha, 11,1 km długości i 6,9 km szerokości) jezioro Pojezierza Drawskiego. Pod względem głębokości (83m) Drawsko zajmuje drugie miejsce w Polsce. Jezioro charakteryzuje się bardzo rozbudowaną linią brzegową, będącą efektem krzyżowania się kilku rynien morenowych, której długość wynosi 76 km. Posiada 13 dużych zatok (Siemczyńska, Rękawica, Antka Cwaniaka, Harcerska, Rzepowska, Owcza, Północna, Cicha, Drahimska, Ptasia, Zachodnia, Manewrowa, Chmielewska) oraz kilka półwyspów. Na jeziorze znajduje się 13 wysp (Lelum, Polelum, Mokra, Środkowa, Zachodnia, Bagienna, Samotna, Bobrowa, Dzika, Żurawia, Czapla, Kacza) w tym Bielawa położona w północnej części jeziora. Zajmuje ona powierzchnię 79,5 ha i jest piątą, co do wielkości wyspą śródlądową w Polsce. Na wyspie utworzony jest Park Przyrodniczy. Uroku jezioru dodają również brzegi, które na wielu odcinkach mają charakter klifów, a ich wysokość dochodzi nawet do 40 m. Jezioro pod względem przejrzystości jest bardzo urozmaicone, lecz zdarza się, że dochodzi ona do 12m. Często spotkać można ogromnych rozmiarów raki szlachetne, które dziś są już rzadkością w Polskich wodach. Dno Drawska zamieszkuje także reliktowy krab. Znajduje się tu także kilka potężnych głazów narzutowych oraz ogromne ilości powalonych drzew będących schroniskiem wielu gatunków ryb. Prócz ciekawostek naturalnych spotkać można małe „wraczki”, głównie łodzi rybackich i żaglówek. W niektórych miejscach odczuwalne są prądy podwodne, które potrafią dostarczyć niesamowitej zabawy. Mankamentem dla płetwonurków jest duża ilość łodzi rybackich jak i żaglowych. Nurkowanie bez boi sygnalizacyjnej jest opatrzone dość dużym ryzykiem. Często spotkać też można sieci, zarówno te oznaczone-rybackie, jak i kłusownicze, zatem podczas każdego nurkowania niezbędnym wyposażeniem każdego płetwonurka wydaje się być nóż. Ciekawostką jest położona w okolicach Czaplinka stromo zapadająca ściana, której powstanie wiąże się z pewną legendą: „ Po pierwszym rozbiorze Polski, w Czaplinku stacjonował 8 Pułk Huzarów. Pewnej nocy zapadł się w wodach jeziora Drawskiego wojskowy plac ćwiczebny o powierzchni 1,5 ha. W wyniku osunięcia się gruntu, powstała nowa południowa część jeziora, gdzie głębokość dochodzi do 24 m. Zjawisko to tłumaczy się występowaniem podwodnych pieczar, wyżłobionych w skale kredowej, które wówczas zapadły się.”Nad jeziorem znajduje się baza nurkowa Zachodniopomorskiego Centrum Techniki Nurkowej w Czaplinku na terenie Ośrodka Wypoczynkowego "DRAWTUR" ul. Pięciu Pomostów 1.

powierzchnia: 4,5 ha
głębokość średnia: 8,2 m
głębokość maksymalna: 15,8 m

Zawdzięcza swą nazwę charakterystycznemu zabarwieniu wody (skutek zawartości węglanu wapnia).
Jest zbiornikiem bez dopływów i odpływów powierzchniowych. Od kilku lat obserwowane jest obniżanie się poziomu lustra wody.
Jezioro powstało w wyrobisku dawnej kopalni kredy, eksploatowanej przez, powstałą w 1880 roku, pobliską fabrykę cementu portlandzkiego "Stern". 26 lipca 1925 roku kopalnia została zalana przez wodę wybijającą z południowej ściany wyrobiska. Na dnie jeziora wciąż znajdują się pozostałości górniczych maszyn i urządzeń. Nieopodal zaś jego brzegu wznosi się betonowy mostek, pozostałość po torowisku wywożącej urobek kolejki.

Dane morfometryczne jeziora
Pow. lustra wody 183,0 ha
Głębokość maks. 58,8 m
Głębokość średnia 19,3 m
Długość maks. 4770 m
Szerokość maks. 620 m
Linia brzegowa 12390 m

Jezioro Trześniowskie leży na dnie bardzo głębokiej i wąskiej rynny polodowcowej, długość 4,7 km, szerokość 600m. Składa się jakby z czterech części podzielonych na stopniowo wzrastające głębokości (11, 20, 40 i prawie 60 metrów) połączonych miejscowymi wypłyceniami (również coraz głębszymi). Dosyć strome ściany brzegowe i płaskie dno pozwalają szybko osiągnąć głębokość, ale ograniczają życie w jeziorze do kilku metrów od brzegu. Nie ma tu za bardzo podwodnych łąk, ale jest za to dużo zatopionych drzew i czających się między nimi ryb. Do jeziora jest kilka zejść i pomostów, ale nie do każdego da się dojechać i czasem trzeba trochę podreptać ze sprzętem (np. około 100 schodków trzeba pokonać żeby zanurkować na 40).Na głębszym końcu jeziora znajduje się ścianka z węgla brunatnego, w której żyją miętusy, ale utrudniony jest do niej dojazd, gdyż w okół jest poligon, a na jeziorze jest zakaz używania silników spalinowych. Można dojechać do Rybakówki i popłynąć dosyć spory kawałek na płetwach albo używając samochodu nieco bardziej terenowego dojechać prawie do samej ścianki, tylko że po stromej drodze leśnej. Na płytkiej części jeziora jest zatopiony rowerek wodny (niestety nie oznakowany, ale jest mniej więcej na wprost pomostu przy szkole), a do tego można znaleźć kilka resztek łodzi wiosłowych.Jezioro atrakcyjne dla wszelkich rodzajów kursów i jest bardzo eksploatowane przez nurków, jednak nie zmniejsza to zauważalnie widoczności

max. głębokość 41m,
wysokości 122 m npm,
powierzchnia 487ha
max. długość - 5400m,
max. szerokość - 2100 m

Nasze ukochane jezioro Ińsko.
Ińsko to najpiękniejsze krajobrazowo jezioro na Pomorzu Zachodnim, położone wśród wzgórz morenowych zachodniej części Pojezierza Pomorskiego, w dorzeczu rzeki Iny, 122 m n.p.m. Lustro wody liczy 487 ha, a na jedną dużą wyspę i kilka maleńkich przypada 22,3 ha. Głębokość maksymalna - 41,7 m, średnia - 11,5 m. Maksymalna długość 5400 m, szerokość -2100 m
Linia brzegowa, nadzwyczaj bogato rozwinięta, wynosi ponad 28,5 km. Powierzchnia lustra wody, objęta roślinnością, wynosi 47 ha, co stanowi 7,8 % akwenu jeziora, a linia brzegowa jest w 83% zarośnięta roślinnością wynurzoną. Kształt jeziora jest nadzwyczaj skomplikowany i charakteryzuje się licznymi głębokimi zatokami, ostrymi półwyspami i cyplami wbiegającymi w taflę wody, przesmykami, wypłyceniami i stromo opadającymi głęboczkami. Bardzo charakterystyczna jest południowo - zachodnia część, oddzielona wąskim przesmykiem i drogą od właściwego jeziora i z tej racji uznawana przez wielu za oddzielne jezioro zwane Linówko.
Zbocza spadające do jeziora są coraz bardziej strome i dochodzą do 30 m wysokości. Na brzegu spotykamy liczne kamienie i głazy. W tej części jeziora znajduje się wieś Ostrowie. Następnie mamy ostro wrzynający się w jezioro półwysep, kilkadziesiąt metrów bagiennego terenu i północny brzeg wąskiej, długiej zatoki, prowadzącej aż do miejscowości Ścienne. Warto wskazać jeszcze jeden głęboczek (36 m), znajdujący się niemal w centrum jeziora. Pozostałe głębokości Ińska można odczytać z izobat na załączonej mapce. Przezroczystość wody w jeziorze ocenia się na 6 - 8 m. Zimą i wczesną wiosną może ona być jeszcze większa
Przeciętna szerokość płycizn przybrzeżnych wynosi 20 m, następnie dno ostro załamuje się w głąb jeziora. Występują liczne progi podwodne. Ińsko zamarza na całej swej powierzchni przeciętnie na dwa miesiące (styczeń - luty), a grubość pokrywy lodowej może dochodzić nawet do 40 cm. Przy silnych wiatrach fala na środku jeziora przekracza 70 cm. Tereny przylegające do jeziora są naturalnymi miejscami biwakowania, a piękny krajobraz uzupełnia rekreacyjne walory jeziora
W 1982 roku na terenie Ińska i okolic został utworzony Iński Park Krajobrazowy. W związku z tym naczelnik miasta wydał kilka nakazów i zakazów mających na celu ochronę unikalnego krajobrazu. Nie tylko należy o tym pamiętać, ale należy stosować się do tych zarządzeń. Samo miasteczko Ińsko było w przeszłości słowiańską osadą rybacką. Prawa miejskie Ińsko otrzymało na początku XIII w. Z dawnych dziejów miasta zachowały się fragmenty murów obronnych z XV w.Dziś Ińsko jest bardzo dobrze zagospodarowane turystycznie. Piękna plaża miejska z nowo wybudowanym molo, wypożyczalnie sprzętu pływającego, sprzętu do nurkowania dopełniają jego infrastrukturę turystyczną

Charakterystyka jeziora

Powierzchnia - 1002 ha
Max głębokość - 43,9 m
Objętość wód - 115.171,4 tys. m 3
Śr. głębokość - 11,7 m
Max długość - 9.150,0 m
Max szerokość - 2.850,0 m
Pow. wysp - 1,1 ha
Długość linii brzegowej - 30.450,0 m
Zarządca - Gospodarstwo Rybackie w Czaplinku

Jezioro należy do zbiorników wodnych dużych, głębokich i o znacznej pojemności. Dno jest bardzo urozmaicone, występują liczne zagłębienia i podwodne wzniesienia, wypłycenia są na ogół porośnięte roślinnością.
Pile stwarza rybom wspaniałe warunki do życia i rozrodu. Ma bardzo rozwiniętą linię brzegową z licznymi zatokami. Brzegi porastają gęste trzcinowiska, a tam gdzie przy brzegu zaczyna się kilkunastometrowa głębia, powalone w wodzie drzewa tworzą znakomite kryjówki dla ryb.

"Podwodny las"
Jeśli porównać mapy topograficzne z lat 30-tych ze współczesnymi, to wyraźnie widać dużą różnicę kształtu wyspy na jeziorze Pile. Wyspa leżąca u południowego brzegu jeziora, w pobliżu miasta, nosząca przed II wojną nazwę Rodberg, jest obecnie zdecydowanie mniejsza. Brakująca, całkiem pokaźna część wyspy jest obecnie na dnie jeziora, na głębokości ok. 18 m. W związku z tym, że najprawdopodobniej (podobnie jak dzisiaj) całą wyspę porastał gęsty las, mamy w jeziorze Pile podwodną wersję lasu sosnowego. Narosłe wokół tego faktu legendy mówiły między innymi o tym że na wyspie była baza niemiecka baza miniaturowych łodzi podwodnych - wysadzona pod koniec II wojny, oraz że aktualny kształt wyspy to efekt potężnej eksplozji przeprowadzonej przez Rosjan. Po wojnie mieli zebrać wszelkie niewypały i niewybuchy aby zdetonować je na wyspie. Prawda okazała się bardziej prozaiczna. Badania przeprowadzone przez nurków z pisma "Odkrywca" wykazały, że "podwodny las" to efekt naturalnych procesów geologicznych. Zapadła się grota wapienna istniejąca pod powierzchnią wyspy.

Powierzchnia (ha)- 138,8
Głębokość maksymalna (m)- 36,4
Głębokość średnia (m)- 12,6
Długość maksymalna (m)- 3660
Szerokość maksymalna (m)- 610
Długość linii brzegowej (m)- 9850
Położenie: Jezioro położone około 7km na południowy zachód od Czaplinka.

Dojazd: Dojeżdżamy do Czaplinka ,dalej - droga 177 na Mirosławiec
po ok.3 km w prawo w polną drogę ze strzałką "do punktu czerpania wody".
O jeziorze : Jezioro położone w lesie, w towarzystwie kilku innych jezior, w tym Drawskiego. Łagodne dojścia do wody sprzyjają wędkarstwu oraz kąpielom. Miejsce kempingowe przy drodze, możliwość zaparkowania auta, brak większej plaży.
Wejście: Na północnym brzegu jeziora w dużej zatoce, znajduje się dzika plaża z kempingiem, można pozostawić samochód i wygodnie dojść do wody. Wejście bardzo łatwe, spokojnie opadające dno żwirowe do kilkunastu metrów.
Woda: Widoczność 4-8m
Po zanurzeniu: dno pokryte piaskiem, twarde, pokryte kilku centymetrową warstwą osadów leśnych. Na prawo od plaży można "złapać" większa głębokość, dno opadające do około 36m (jakieś 100m od plaży). Brzeg obrasta gęsty las, w wodzie leży wiele zwalonych pni drzew i krzewów. Roślinność raczej bardzo uboga. . Na prawo od plaży płytka zatoka, maks do 6m, piaszczysta, pod trzcinami obrastającymi tą część zatoki około 1m głębokości.
Flora i fauna: skąpe porosty na dnie, glonami przypominającymi kotki na wierzbie porośnięte gałęzie zatopionych drzew.
Dużo narybku, sporo średnich i małych okoni, kilka małych linów i płoci.